Nekrofili

Bugün Prof. Fikret Başkaya’nın yazısında bir yer ilgimi çekti. Malum 8 asker “ölmedikleri” için devlet büyükleri ve ilgililer tarafından kınanmış, durum kamuoyu tarafından da epey ayıplanmıştı. Bu arada bilen bilir Prof. Başkaya “Paradigmanın İflası” kitabıyla ilgili olarak “gerçekleri yazarsan başına bu gelir işte” denerek hapse atılmıştı. Daha sonra da defalarca içeri girdi çıktı, hikayesi acı ama komik bir film olur hocanın. Kendisine o zamanlar kimse sahip çıkmadı, şöyle Atilla Yayla gibi dört başı mamur destekçi grubu bulunamadı. O zamanlar benim elimde blogum yoktu, şimdi kendisinden özür diliyorum. Tabii asıl ayıp vara yoğa eylem koyan, Mc Donalds basan hocanın fikirdaşı solcularda ya, neyse. Uzatmazsak, Fikret Başkaya yazısında şöyle demiş:

Politik kültüre sinmiş nekrofili ve “mehmetçik” retoriği

Türkiye’de rejim, muhalifi düşman, farklı düşüneni hâin sayar. İhtiyacı olan muhalefeti de kendisi yaratır. İşte “modern Türkiye” böyle birşeydir. Bu kadarı bile “yurttaş” kavramının nasıl içi boş bir kavram olduğunu göstermeye yeter. O halde yurttaş olmak istiyorsan iki şey yapmayacaksın: itiraz etmeyeceksin, “devletliler” gibi, “memleketin sahipleri” gibi düşüneceksin… Kritik anlarda, asıl niyetler ve zihniyet daha kolay deşifre olur. Sekiz askerin PKK tarafından kaçırılması üzerine siyaset erbabının ve medyanın ortaya koyduğu tutum, Mehmetçik söyleminin ne demeye geldiğini gösterdi. Neden Mehmet değil de ‘mehmetçik’ dendiği üzerinde durulması gereken birşey. Belli ki, orada bir tür acıma, küçümseme, önemsizleştirme, dışlama imâsı var. Ayşe değil de “ayşecik” denmesi gibi. Mehmetçik de mütevazı ve yoksul kesimden gelen askerlere yakıştırılmış bir isim. Savaşa giden bir asker için her zaman beş olasılık vardır: ölmek, yaralanmak, esir düşmek, kaybolmak ve sağ sâlim eve dönmek. Belli ki, Türkiye’nin egemenleri için bunlardan muteber olanı ölmek… Diğerlerini muteber saymıyor. Zira şehit söylemi politik-ideolojik ranta imkân veriyor. Şehitler üzerinden rant sağlamak mümkün, oysa esir düşen asker böyle bir ranta imkân vermediği gibi, bir de sorun yaratıyor. Nekrofili, ölü sever anlamında bir kavram ve Türkiye’deki yönetici-politik sınıfın nekrofiliye yatkın olduğunu söylemekte bir sakınca yok. Nitekim Adalet Bakanı Mehmet Ali Şahin’in kaçırılan askerlerle ilgili demeci söylendiği gibi bireysel bir görüşü yansıtmıyor. Şahin şöyle diyor: Türk silahlı Kuvvetleri’nin hiçbir mensubu böyle bir duruma düşmemeliydi. Dolayısıyla kendilerinin kurtulmuş olmasından fazla bir sevinç duymadığımı ifade etmek isterim. Bunun başka türlü ifadesi keşke ölselerdi olabilir ki, bunu söyleyen herhangi biri değil, adalet bakanı. Bir başka siyasetçi Doğu Perinçek de “keşke tabutlarıyla gelselerdi. Askerler şehit olsalardı, tabutları gelseydi bu manevi zarara uğramazdık. Çünkü bu durum ülkemize zarar vermiştir” diyor… İşte rejimin insana verdiği değer bu kadar. Velhasıl ölümü kutsayan bir zihniyet, nekrofil bir yönetici –politik elit…

Biliyorsunuz ortalıkta ölseler daha iyi idi filan diyenler var bolca. Geçenlerde Kürşat Bumin de bu konuda şunu naklediyordu:

Nazım Hikmet, 14 yıla yakın bir süreyi hapishanede geçirip nihayet genel af ile serbest kalınca arkası kesilmeyen takiplerden de bunalarak bir gemiye atlayıp Bulgaristan üzerinden Sovyetler Birliği’ne ayak basınca, bu işi “milli gurur” meselesi yapan birisi Sabahattin Eyüboğlu’na durumu şöyle değerlendirir: Ama yine de, her şeye rağmen, öldürülme ihtimaline bile rağmen vatanını terketmemeliydi…

Eyüboğlu’nun bu sözlere cevabı pek hoştur: Arkadaş, iyi güzel konuşuyorsun ama söyle bakalım: Sen bugüne kadar hiç öldün mü?

PKK’nın bir baskın sonunda rehin aldığı “Sekiz asker”in serbest bırakılmasına ilişkin haber, yorum ve açıklamaları okurken Eyüboğlu’nun sözlerini bir kere daha hatırladım.

Evet, hayatlarında hiç ölmemiş olanlar başkaları için “ölüvereydiniz canım, ne var” diyebiliyorlar. Bunların içinde devlet yöneticileri de var gazete yorumcusu sıradan vatandaş da. Ne diyelim, benim de aklıma Nasreddin Hoca geldi, olur olmaz yerlerde çıkar karşıma, hani sofradaki tek kaşığı kapan adam iştahla yemeği götürürken “oh öldüm” diyormuş da dayanamayan hoca “kardeşim ver şu kaşığı da biraz da biz ölelim” demiş.

Keşke iş bu kadar kolay labilseydi.

(Bu arada 8 askerin mahkemede verdikleri ifadeye baktım da, keşke ölüp gitselerdi diye bağrışanların yarın çok mahcup olacakları intibaı edindim. Yazık)